DIY

Mój pierwszy własnoręcznie zrobiony aparat i zdjęcie “z niego”.

Kwiaty we wlosach…

Bardzo cenię sobie to, że miałem przyjemność uczestniczyć w kilku wykładach Kuby Dąbrowskiego. Kiedyś powiedział o tym, że codzienne fotografowanie jest jak codzienny trening koszykarza, który chce zagrać w play-off’ach. Ćwiczenie palca naciskającego spust migawki powoduje to, że coraz więcej obrazów pozostaje w naszej głowie, które mogą być inspiracją przy zaplanowanym fotografowaniu.

To zdanie cały czas dźwięczy mi w głowie i przyznam, że było kluczowym w powstawaniu tego bloga jak i noszenia przy sobie aparatu zawsze.

Zawody Pucharu…

“Wielu fotoamatorów (…) ma olbrzymie kłopoty ze sprostaniem swoim własnym (i narzucanym im) wyobrażeniom o tym, jak powinno wyglądać dobre zdjęcie. Innymi słowy mówiąc, wielu fotoamatorów nie czerpie – tak naprawdę – radości z fotografowania. Fotografia jawi im się jako rodzaj społecznego (i przy okazji) estetyczno-warsztatowego zobowiązania. Jednak nawet jeśli udaje się im sprostać temu pierwszemu (fotografując wtedy kiedy trzeba, i to co trzeba), bardzo często nie udaje im się zrobić tego, tak jak trzeba (tak jak im się wydaje, że trzeba).” (fragment książki “ZA Fotografię!”)

Dzień jak co dzień

Kliszę tą znalazłem wczoraj i byłem bardzo zaskoczony zawartością.

Dotknięcie pustki

Jestem chory już od tygodnia i bardzo denerwuje mnie taka ładna pogoda jak i mnogość różnych fajnych wydarzeń. W sumie, ciężko jest dobrze sfotografować swój dom, zwłaszcza, że mieszka się w nim

22 lata i widok za oknem prawie w ogóle się nie zmienia.

Florencja i Holandia

Ot taka praca zaliczeniowa z zeszłego roku.

Obrazek na ścianie w pokoju

Proszę nie zwracajcie tylko uwagi na brudną ścianę.

Nuda…

Czasem ciężko o artystyczne przemyślenia, ale i tak uważam, że ludzie dzisiaj za mało bawią się fotografią w sensie dosłownym, a nie eksperymentalno – artystycznym.

Może zarzucicie mi duży rozrzut twórczy pomiędzy wcześniejszymi wpisami, a tym. W takim razie pozdrawiam!

Poniżej Malick Sidibe, Nan Goldin i Richard Avedon.

Dzień po…

Ja

Dziś są moje urodziny, impreza była i mniej więcej czuję się właśnie tak jak na zdjęciu.

Poza tym, wiedziałem że tak będzie z blogiem. Miał to być naprawdę osobisty pamiętnik, tworzony bez obciachu, a już po pierwszym wpisie mam tremę przed wrzucaniem tu zdjęć. Wymagam od siebie mega artystycznych projektów i doszukuję się metafor na każdym zdjęciu, a to mnie ogranicza. Podziwiam ludzi, którzy naprawdę potrafią być sobą, dzisiaj to w sumie trudne. Zawsze bałem się ośmieszenia, ale teraz mam nadzieję że to się zmieni. Pozdrawiam wszystkich!